Główna
Rejestracja
Wejdź
RSS |
|
Tuchola - Bory Tucholskie
| |
| Myszka | Data: Sobota, 2013-03-09, 11:15 PM | Wiadomość # 1 |
 Marszałek
Grupa: Administratorzy
Wiadomości: 204
Status: Offline
| 
Tuchola
Tuchola (kaszb. Tëcholô, Tucholô, niem. Tuchel) - miasto w woj. kujawsko-pomorskim, stolica powiatu tucholskiego, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Tuchola.
Według danych z 31 grudnia 2004 miasto liczyło 13 957 mieszkańców.
Położenie
Miasto położone jest nad rzekami - Brdą, Hozjanną, Kiczą oraz nad jeziorami - Głęboczek, Mielonek oraz Zamkowe, w południowej części Pomorza Gdańskiego, w pasie Pojezierza Południowopomorskiego, na skraju Borów Tucholskich – "stolica" Borów Tucholskich. Siedziba Tucholskiego Parku Krajobrazowego, w odległości 62 km na północ od Bydgoszczy.
Historia
Najprawdopodobniej Tuchola, pełniła pierwotnie rolę osady handlowej dla grodu kasztelańskiego w Raciążu, o czym świadczy pierwotny, owalny kształt rynku (charakterystyczny dla osad słowiańskich) sprzed pożaru 1781 roku oraz wielkość osady w momencie konsekracji kościoła w 1287 roku. W XIII wieku, Tuchola zaczęła przejmować strategiczną rolę grodu w Raciążu i dotychczasowego ośrodka lokalnej władzy. Z osady o charakterze handlowym bardzo szybko przekształciła się w silne centrum terytorialne stając się siedzibą lokalnych władz.
Według części historyków miasto założył książę gdański Sambor I gdański, inni wskazują Mściwoja II. Pewnym jest, że to właśnie ten drugi zaprosił do Tucholi arcybiskupa gnieźnieńskiego Jakuba Świnkę celem konsekracji kościoła „ad consecrandam ecclesiam In Thuchol”[2]. Miało to miejsce 9 października 1287r . W chwili wystawienia stosownego dokumentu Tuchola pojawiła się na widowni dziejowej jako jedna z większych osad w południowo-zachodniej części Pomorza Gdańskiego.
Prawdopodobnie pierwszą lokację miasta, jeszcze na prawie polskim otrzymała Tuchola już w XIII wieku. Jednak znany potwierdzony na piśmie przywilej lokacyjny dla Tucholi wystawiono w Malborku, dnia 22 lipca 1346 r. Wielki mistrz Heinrich Dusemer von Arfberg nadał miastu przywilej prawa chełmińskiego. Ówczesna Tuchola składała się z dwóch zasadniczych części, tj. miejskiej i zamkowej. Zabudowa wewnątrz miasta była głównie drewniana a do murowanych obiektów zaliczała się gotycka fara pw. Św. Bartłomieja oraz ratusz. Murowany prawie w całości był również kompleks zamkowy. Tak miasto jak i zamek otaczały mury obronne i system fos.
W 1330 Tuchola stała się siedzibą komtura, który władał komturstwem o znacznym terytorium. Oprócz szerokich okolic Tucholi w granicach komturii znalazły się Brusy, Swornegacie, Leśno, Wiele, Piechowice k. Kościerzyny oraz Odry czy Łąg. Z czasów komturstwa swą nazwę wywodzi także miejscowość Wdzydze Tucholskie położona nad brzegiem J. Wdzydze.
Kampania wojenna 1410 roku rozpoczęta największą bitwą średniowiecznej Europy, pod Grunwaldem, znalazła swój finał w Tucholi. Po bitwie miasto i zamek poddały się bez walki Polakom i zostały obsadzone załogą pod wodzą Janusza Brzozogłowego. We wrześniu Krzyżacy sprowadzili posiłki z Brandenburgii, które zajęły miasto, ale załoga zamku broniła się nadal. Tuchola była rejonem koncentracji wojsk krzyżacko-brandenburskich, przed bitwą pod Koronowem. Po przegranej bitwie Krzyżacy podstępem wymusili poddanie się zamku, wykorzystując do tego celu grupę rycerzy udających Polaków. 5 listopada 1410 roku wojska polskie podeszły pod miasto od południa i zaatakowały gromadzące się w okolicach tucholskiego zamku siły krzyżackie. W wyniku ataku rozbito krzyżackie szeregi uniemożliwiając ich powtórną koncentrację, nie zdobyto jednak zamku. Jak podawał Długosz podczas tej bitwy więcej krzyżaków zginęło w wodach Jeziora Zamkowego i okolicznych bagnach niż od mieczy wojsk polskich.
Po zawarciu drugiego pokoju toruńskiego w 1466 r. Tuchola, weszła w skład polskich Prus Królewskich i stała się siedzibą powiatu, trzeciego co do wielkości w województwie pomorskim. Administracyjnie powiat objął dawne komturstwo i stał się królewszczyzną wchodząc do majątku jako tak zwane „dobra stołowe” królów polskich. W XV i XVI wieku Tuchola przechodziła okres prosperity; w 1570 roku miasto liczyło 123 domy w mieście i 73 na przedmieściach, 8 składów kupieckich i posiadało murowany kościół.
„Potop szwedzki” zapoczątkował upadek miasta. W 1655 miasto bez walki zajęli Szwedzi, którzy wycofali się również bez walki jesienią 1656 roku, jednak w latach 1656-1659 dochodziło do ataków szwedzkich (w sumie 5), które co prawda zostały odparte, ale znacznym zniszczeniom uległa okolica miasta jak i (według podań ludowych) sam zamek, w którym eksplodował magazyn prochu i amunicji. Ponadto w 1657 roku miasto spustoszyła zaraza, a w 1685 roku poważny pożar dopełnił dzieła zniszczenia i do połowy XVIII wieku miasto nie odbudowało zniszczeń.
W 1772 roku wraz z I rozbiorem Tuchola została włączona do Prus. Zlikwidowano powiat tucholski i przyłączono go do powiatu chojnickiego. Tuchola była wówczas jednym z najmniejszych miast na Pomorzu i liczyła 108 domów i 490 mieszkańców[8].
17 maja 1781 r. Jan Filip Voigt podpalił zabudowania przykościelne w celu zdobycia zgromadzonych tam kosztowności. Spłonęła wówczas gotycka fara pw. Św. Bartłomieja, ratusz i większa część zabudowy miasta. Planowano wówczas przeniesienie miasta do pobliskiej osady Rudzki Most (obecnie dzielnica miasta) lecz mieszkańcy postanowili pozostać na dawnym miejscu.
Po pożarze miasto zostało w ciagu kilku lat odbudowane, a następnie weszło w stadium szybkiego rozwoju. W 1804 roku Tuchola liczyła już 1251 osób oraz była liczącym się centrum wytwórstwa tkackiego. W czasie wojen napoleońskich w latach 1806/1807 miasto leżało na drodze przemarszu wojsk francuskich i kwaterowały w nim oddziały francuskie, polskie, pruskie i rosyjskie. W XIX wieku następował dalszy wzrost liczby ludności (2582 w 1865 roku, 3048 w 1903 roku), a w 1875 utworzono ponownie powiat tucholski[8]. W 1914 w Tucholi założony został niemiecki obóz jeniecki, w którym przebywali głownie jeńcy rosyjscy i rumuńscy ale także francuscy, angielscy i włoscy. Obóz ten był używany później przez Polaków jako obóz dla internowanych w Polsce żołnierzy ukraińskich, oraz radzieckich jeńców z wojny polsko-radzieckiej. W 1922 obóz został zlikwidowany, a rok później jego pozostałości rozebrano.
Zgodnie z ustaleniami traktatu wersalskiego Prusy Zachodnie, a co za tym idzie również Tuchola, zostały zwrócone Polsce i 29 stycznia 1920 roku do miasta wkroczyło Wojsko Polskie oraz przywrócono polską administrację. W 1926 roku utworzono tu sąd, który istniał jako samodzielny aż do końca 2012 roku. W okresie międzywojennym następował dalszy rozwój gospodarczy i ludnościowy miasta – liczba ludności wzrosła o blisko 20% i w 1938 roku Tucholę zamieszkiwało 5813 osób.
Od 2 września 1939 do 15 lutego 1945 miasto znajdowało się pod okupacją niemiecką, podczas której nie poniosło większych strat materialnych. Tuchola była jednak sceną masowych rozstrzeliwań ludności polskiej – w dniach 24 października – 10 listopada 1939 w Rudzkim Moście żołnierze Wehrmachtu i członkowie Selbstschutzu rozstrzelali 325 Polaków – głównie przedstawicieli lokalnej inteligencji, ziemiaństwa i działaczy niepodległościowych.
W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. bydgoskiego.
Zabytki
Pierwotny układ urbanistyczny – krzyżujące się prostopadle uliczki i duży rynek pośrodku czytelny jest do dnia dzisiejszego. Zabudowa miejska wraz z przylegającym od zachodu zamkiem komturskim wpisana została w owalny pierścień murów miejskich wzniesionych w XIV wieku. Kamienno – ceglany mur wzmocniony był 15 basztami i posiadał trzy bramy: Świecką, Chojnicką oraz Zieloną. Do zamku, który składał się z 3 części: zamku niskiego (podzamcza), zamku średniego (przedzamcza) i zamku wysokiego prowadziła brama i furta zamkowa. Na zachód od zamku zlokalizowane było zamkowe gospodarstwo „Kaltenberg” (Kałdowo). Nad miastem górowała bryła gotyckiej fary pw. Św. Bartłomieja.
W wyniku licznych wojen i wielkiego pożaru miasta w 1781 roku średniowieczna i nowożytna zabudowa uległa znacznemu zniszczeniu. Mieszkańcy rozebrali dawne budynki i mury miejskie, a materiał rozbiórkowy posłużył do wzniesienia nowych domów. Do dzisiaj zachowały się we fragmentach mury miejskie i zamkowe oraz nieliczne piwnice gotyckie.
W nazwach niektórych ulic miejscowa tradycja zachowała ich dawne znaczenie (np. Starofarna, Staromiejska, Rzeźnicka, Studzienna, Rycerska).
Obecnie na terenie Tucholi znajduje się 6 zabytków architektury:
-dzielnica starego miasta (pierwotny układ urbanistyczny z XIV w.)
-fragmenty murów miejskich z XIV i XV w.
-cmentarz parafialny z 2 poł. XIX w.
-cmentarz jeńców wojennych 1914-18
-cmentarz jeńców wojennych z wojny polsko-bolszewickiej 1920-21
-pomnik pomordowanych w Rudzkim Moście
-kościół poewangelicki pw. św. Jakuba Apostoła z 1837-1838
Ponadto ze starszej zabudowy zachowały się:
-dworzec kolejowy z 1883
-2 domy pracowników kolejowych z początku XX w.
-budynek gospodarczy przy dworcu kolejowym z początku XX w.
-pozostałości zamku krzyżackiego z XIV w. w przyziemiu starostwa
-kościół parafialny pw. Bożego Ciała z 1935-1939
-dawny młyn zamkowy
-zabudowa z XIX i XX w.
-plebania z końca XIX w.
-kapliczka szpitalna z 1902
-kapliczka z 2 poł XIX w.
-kapliczka z 1889
-sąd z początku XX w., przebudowany
-Technikum Leśne z 1875
-szkoła z 1876
-poczta z początku XX w.
-magazyn zbożowy z początku XX w.
-dom młynarza z XIX/XX w.
-dom młynarza z początku XX w.
Szkolnictwo
-Zespół Szkół Leśnych w Tucholi
-Zespół Szkół Licealnych i Technicznych im. Ziemi Tucholskiej w Tucholi
-Zespół Szkół Licealnych i Agrotechnicznych im. Leona Janty-Połczyńskiego w Tucholi
-Zespół Szkół Ogólnokształcących im. B. Nowodworskiego w Tucholi
-Wyższa Szkoła Zarządzania Środowiskiem w Tucholi
-Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy (dawniej: Szkoła Specjalna-Podstawowa nr 4)
-Szkoła Podstawowa nr 1 im. ks. ppłka Józefa Wryczy
-Szkoła Podstawowa nr 3 im. Mikołaja Kopernika
-Szkoła Podstawowa nr 5
-Gimnazjum nr 1 im. Kazimierza Karasiewicza
-Gimnazjum nr 2 im. Bolesława Meggera w Stobnie
-Gimnazjum Powiatowe (przy Zespole Szkół Ogólnokształcących im. B. Nowodworskiego)
Wspólnoty wyznaniowe
Cztery parafie rzymskokatolickie - Parafia św. Bartłomieja Apostoła, Bożego Ciała, św. Jakuba Apostoła, Opatrzności Bożej - w dekanacie tucholskim. Miejscowy Chrześcijański Zbór Świadków Jehowy posiada w Tucholi Salę Królestwa
Sławni tucholanie
-Jan Cervus (Tucholczyk, Jelonek) – prawnik, wydał w 1540 „Księga o prawie miejskim”. Zmarł w 1557.
-Bartłomiej Nowodworski (1544 – 1624) – dworzanin Stefana Batorego i Zygmunta III, kawaler maltański, fundator oświaty. Patron LO w Tucholi, tzw. Nowodworka.
-Piotr Jacek Pruszcz (1605 – 1668) – autor książek: „Forteca monarchii całego Królestwa Polskiego duchowna” oraz „Klejnot stołecznego miasta Krakowa”.
-Michałko – rotmistrz, organizator partyzantki w czasach Potopu Szwedzkiego. Postać opisana przez Henryka Sienkiewicza w dziele pt. "Potop"
-Louis Lewin (1850-1929) farmakolog i toksykolog.
-Karl Lehmann (1858-1918) rektor uniwersytetu w Rostock.
-Joachim von Delbrück (1886-1951) pisarz, krytyk i redaktor.
-Bruno Binnebesel (1902-1944) duchowny katolicki, ofiara narodowego socjalizmu.
-Tadeusz Zwiefka (ur. 28 grudnia 1954) – dziennikarz, od 2004 poseł do Parlamentu Europejskiego.
-Marcin Jędrzejewski (ur. 1987) - żużlowiec.
-Jarosław Katulski (ur. 16 października 1961) - lekarz, od 2007 poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej.
-Tomasz Glazik (ur. 12 maja 1978) - polski muzyk jazzowy, saksofonista, członek zespołu Kult.
Ciekawostki
Dwa miecze – legendarne „nagie miecze”, które Wielki Mistrz Krzyżacki Ulrich von Jungingen podarował pod Grunwaldem Królowi Polskiemu Władysławowi Jagielle pochodziły z Tucholi. Komtur Tucholski Heinrich von Schwelborn zawsze woził przed sobą dwa miecze na znak swego rzekomego męstwa. Zabrakło mu go jednak pod Grunwaldem gdzie uciekł z pola walki. Zginął haniebnie dogoniony przez pogoń i ścięty przez harcowników w miejscowości Falknowo koło Susza.
„Michałko” i „Potop" – swoje miejsce w historii znalazł też bohater znany jako Michałko, o którym w 1657 roku pisano: „W tym czasie Szwedów w Prusach nikt nie niepokoił z wyjątkiem pewnego Michałka, syna chłopa pruskiego, który u Szwedów najpierw służył jako żołnierz i kapral, a później więziony był w klasztorze w Pelplinie. Zorganizował on po ucieczce duży oddział chłopski, który zaczął zdobywać na Szwedach pokaźne łupy. Ponieważ znał on bardzo dobrze wszystkie drogi i ścieżki leśne, wracał zawsze bezpiecznie do Tucholi, Chojnic lub Człuchowa. Patrolował ze swymi chłopami okolice, wyrządzając wiele szkód i uprowadzając wielu Szwedów. Pojawiał się zazwyczaj nagle tam, gdzie się go najmniej spodziewano, po czym natychmiast uchodził.”
|
| |
|
|
| Myszka | Data: Sobota, 2013-03-09, 11:28 PM | Wiadomość # 2 |
|
Marszałek
Grupa: Administratorzy
Wiadomości: 204
Status: Offline
| ZABYTKI ARCHITEKTURY
Wieki nie były zbyt łaskawe dla tucholskich zabytków - różne koleje losu spowodowały, że wiele z zabytków przestało istnieć. Wpłynęły na to zarówno wojenne zawieruchy, pożary jak i okresy zaborów. Jednak tak w mieście jak i na terenie gminy zachowało się wiele ciekawych obiektów, które są godne uwagi i przed wnikliwym obserwatorem odkrywają swoje tajemnice urzekając forma i stylem.
Do rejestru zabytków z terenu miasta Tucholi wpisano 6 obszarów/obiektów. Są to:
- dzielnica starego miasta,
- fragment murów miejskich,
- cmentarz rzymsko - katolicki parafii p.w. Bożego Ciała,
- cmentarz jeńców wojennych 1914-1918,
- cmentarz jeńców wojennych z wojny polsko-bolszewickiej 1920-1921,
- kościół parafialny p.w. św. Jakuba Apostoła.
Dzielnica starego miasta /nr rej. 374/ - średniowieczny układ urbanistyczny
Ochronie podlega część Tucholi znajdująca się w obrębie murów miejskich, które biegną ulicami: Kościelną, Murową, Okrężną oraz placem Zamkowym do rzeki Kicz. Układ ulic pozostaje w prawie niezmienionym stanie od czasu lokacji Tucholi w roku 1346. Stan techniczny budynków w jej obrębie, pochodzących głównie zXIX i XX wieku.
Fragment murów miejskich /nr rej. 426/
Mury miejskie wybudowano w XIV i XV wieku. W XVIII wieku rozebrano ich górną, ceglaną część, zasypano fosę, a część kamienną murów wykorzystano do posadowienia budynków mieszkalnych. Część murów otaczająca miasto zachowała się prawie na całej ich długości (biegną ulicami: Kościelną, Murową, Okrężną oraz placem Zamkowym do rzeki Kicz). Mury otaczające zamek zachowały się tylko fragmentarycznie.
Cmentarz rzymsko - katolicki parafii p.w. Bożego Ciała przy ul. Świeckiej /nr rej. A/360/
Cmentarz Parafii p.w. Bożego Ciała położony jest w południowo-wschodniej części Tucholi. Powstał w połowie XIX wieku. Założono go na planie prostokąta. Cmentarz otacza murowane ogrodzenie i brama. Najwcześniejsze nagrobki pochodzą z 2 połowy XIX wieku. Znajdują się tu 2 kaplice grobowe w stylu neobarokowym. Aleje nekropolii wysadzone są drzewami.
Cmentarz jeńców wojennych 1914-1918 w rejonie ul. Towarowej /nr rej A/445/1/
Cmentarz jeńców wojennych z lat 1914-18 znajduje się w lesie, 200 metrów od drogi Tuchola - Rudzki Most. Jest założony na planie prostokąta, wczęści centralnej posadowiono pomnik w formie obelisku zwieńczonego kopułką podtrzymywaną zczterech stron tablicami. Upamiętnienie odnowiono w roku 1990.
Cmentarz jeńców wojennych z wojny polsko-bolszewickiej 1920-1921 w rejonie ulic: Świeckiej i Towarowej /nr rej A/446/1/
Cmentarz rosyjskich jeńców wojennych założono w latach 1920-1921, pochowano tu 799 jeńców wojennych i internowanych z wojny polsko-radzieckiej. Cmentarz znajduje się wlesie, 200 metrów od szosy Tuchola - Rudzki Most. Cmentarz założono na planie prostokąta, w części południowej znajduje się miejsce upamiętniające w kształcie półkolistym wraz z tablicą informacyjną. Upamiętnienie odnowiono w roku 1990.
Kościół parafialny p.w. św. Jakuba Apostoła /nr rej. A/477/1/
Kościół parafialny p.w. Św. Jakuba Apostoła wybudowany został w latach 1837-38 jakozbór ewangelicki. W latach 1945-1994 pełnił funkcję magazynu a od 1994 r. ponownie przeznaczony jest na cele kultu religijnego. Wzwiązku z powyższym odbudowano wieżę kościelną i wyremontowano wnętrze kościoła.
Pomnik pomordowanych w Rudzkim Moście i
Pomnik - mauzoleum ku czci pomordowanych (Tuchola ul. Świecka/Chopina)
Pomnik wzniesiono w miejscu kaźni ku czci Polaków - mieszkańców Tucholi i okolic - pomordowanych przez okupanta hitlerowskiego w 6 masowych egzekucjach w Rudzkim Moście w dniach 24.X, 27.X, 30.X, 2.XI, 6.XI i 10.XI. 1939 r. Łącznie zamordowano tam 227 osób. Po wojnie przeprowadzono ekshumację i prochy pomordowanych przeniesiono do pomnika - mauzoleum znajdujacego sie w Tucholi u zbiegu ulic Świeckiej i Chopina.
|
| |
|
|
| Myszka | Data: Sobota, 2013-03-09, 11:35 PM | Wiadomość # 3 |
|
Marszałek
Grupa: Administratorzy
Wiadomości: 204
Status: Offline
| Tuchola przed wiekami
Tuchola- prastare Pomorskie miasto stolica Borów Tucholskich. Od początku swego istnienia Tuchola była znaczącym ośrodkiem leżącym w miejscu krzyżowania się szlaków handlowych łączących południe z północą „via magna” i zachód ze wschodem „via regia”. Około XIII wieku Tuchola zaczęła przejmować strategiczną rolę Raciąża grodu kasztelańskiego i dotychczasowego ośrodka lokalnej władzy. Z osady o charakterze handlowym bardzo szybko przekształciła się w silne centrum terytorialne stając się siedzibą lokalnych władz.
Najstarsza zapiska o Tucholi- osadę Tuchola założyli na początku XIII wieku książęta kaszubscy. Jedni historycy twierdzą, że dokonał tego książe gdański Sambor I, inni wskazują Mściwoja II. Pewnym jest, że to właśnie ten drugi zaprosił do Tucholi arcybiskupa gnieźnieńskiego Jakuba Świnkę celem konsekracji kościoła „ad consecrandam ecclesiam In Thuchol”. Miało to miejsce dokładnie 9 października 1287 r. W chwili wystawienia stosownego dokumentu Tuchola pojawiła się na widowni dziejowej jako jedna z większych osad w południowo-zachodniej części Pomorza Gdańskiego.
Prawa miejskie - prawdopodobnie pierwszą lokację jeszcze na prawie polskim otrzymała Tuchola już na przełomie XIII i XIV wieku. Jednak znany potwierdzony na piśmie przywilej lokacyjny dla Tucholi wystawiono w Malborku, dnia 22 lipca 1346 r. Wielki mistrz Henryk Dusemer nadał miastu przywilej prawa chełmińskiego. Ówczesna Tuchola składała się z dwóch zasadniczych części, tj. miejskiej i zamkowej. Zabudowa wewnątrz miasta była głównie drewniana a do murowanych obiektów zaliczała się gotycka fara pw. Św. Bartłomieja oraz ratusz. Murowany prawie w całości był również kompleks zamkowy. Tak miasto jak i zamek otaczały mury obronne i system fos.
Herb miasta - Patronką Tucholi jest św. Małgorzata, która widniała także na wszystkich pieczęciach miejskich. Jak głosi legenda miała ona uchronić miasto i mieszkańców podczas oblężenia Tucholi kiedy to ukazała się obrońcom nakazując rzucać we wrogów chlebem. Najeźdźcy przekonani o sile mieszkańców i ogromnych zapasach odstąpili od oblężenia.
Św. Małgorzataprzedstawiana jest w koronie z aureolą. W zależności od wizerunku w jednej ręce trzyma krzyż a w drugiej gołębia. Przedstawiana jest także jako postać depcząca smoka.
Komturstwo Tucholskie - już na początku XIV wieku Tuchola stała się siedzibą komtura, który władał komturstwem o znacznym terytorium. Oprócz szerokich okolic Tucholi w granicach komturii znalazły się Brusy, Swornegacie, Leśno, Wiele, Piechowice k/Kościerzyny oraz Odry czy Łąg. Z czasów komturstwa swą nazwę wywodzi także miejscowość Wdzydze Tucholskie położona nad brzegiem J. Wdzydze.
Dwa miecze- z kroniki Jana Długosza: "Dziewiętnasta chorągiew, komturii miasta Tucholi, miała w godle dwa pola: czerwone i białe przedzielone jednak w środku czarnymi liniami. Chorągiew komturii i miasta Tucholi, która dowodził jeden z członków zakonu, Henryk, komtur tucholski. Stanęli pod nią bracia zakonni stanu rycerskiego oraz giermkowie okręgu tucholskiego razem z rycerzami zaciężnymi. Wspomniany Henryk, komtur tucholski, od początku tej wojny aż do jej zakończenia tak był zadufany w swej pysze, że dokądkolwiek się udawał, rozkazał przed sobą nosić i przed swoim tucholskim oddziałem, którym dowodził, dwa obnażone miecze. Było to uciążliwe dla mistrza pruskiego Ulryka. A gdy niektórzy dobrzy i bojaźliwi mężowie napominali go, by się tak nie puszył, poprzysiągł sobie, że nie wcześniej schowa do pochwy wspomniane miecze, aż obydwa umoczy w krwi polskiej. Stało się tak, że haniebnie uciekł z pola bitwy (Grunwaldu) i przez ścigających go rycerzy polskich został nędznie ścięty."
1410- kampania wojenna rozpoczęta największą bitwą średniowiecznej Europy pod Grunwaldem znalazła swój finał w Tucholi. 5 listopada 1410 roku wojska polskie podeszły pod miasto od południa i zaatakowały gromadzące się w okolicach tucholskiego zamku siły krzyżackie. W wyniku ataku rozbito krzyżackie szeregi uniemożliwiając ich powtórną koncentrację. Nie zdobyto jednak zamku, który wcześniej utracono w wyniku podstępu. Jak podawał Długosz podczas tej bitwy więcej krzyżaków zginęło w wodach Jeziora Zamkowego i okolicznych bagnach niż od mieczy wojsk polskich.
Pierwotny układ urbanistyczny - krzyżujące się prostopadle uliczki i duży rynek pośrodku czytelny jest do dnia dzisiejszego. Zabudowa miejska wraz z przylegającym od zachodu zamkiem komturskim wpisana została w owalny pierścień murów miejskich wzniesionych w XIV wieku. Kamienno – ceglany mur wzmocniony był 15 basztami i posiadał trzy bramy: Świecką, Chojnicką oraz Zieloną. Do zamku, który składał się z 3 części: zamku niskiego (podzamcza), zamku średniego (przedzamcza) i zamku wysokiego prowadziła brama i furta zamkowa. Na zachód od zamku zlokalizowane było zamkowe gospodarstwo „Kaltenberg” (Kałdowo). Nad miastem górowała bryła gotyckiej fary pw. Św. Bartłomieja.
W wyniku licznych wojen i wielkiego pożaru miasta w 1781 roku średniowieczna i nowożytna zabudowa uległa znacznemu zniszczeniu. Mieszkańcy rozebrali dawne budynki a materiał rozbiórkowy posłużył do wzniesienia nowych domów. Do dzisiaj zachowały się we fragmentach mury miejskie i zamkowe oraz nieliczne piwnice gotyckie.
W nazwach niektórych ulic miejscowa tradycja zachowała ich dawne znaczenie (np. Starofarna, Staromiejska, Rzeźnicka, Studzienna, Rycerska).
Tuchola w systemie Prus Królewskich – po zawarciu drugiego pokoju toruńskiego w 1466 r. Tuchola stała się siedzibą powiatu, trzeciego co do wielkości w województwie pomorskim. Administracyjnie powiat objął dawne komturstwo i stał się królewszczyzną wchodząc do majątku jako tak zwane „dobra stołowe” królów polskich.
Michałko i „Potop Szwedzki” - Szwedzi pięciokrotnie próbowali zdobyć miasto i zamek za każdym razem bezskutecznie. Tylko raz udało się załodze szwedzkiej wejść do miasta lecz zamek pozostał pod kontrolą polską. Swoje miejsce w historii znalazł też bohater znany jako Michałko, o którym w 1657 roku pisano: „W tym czasie Szwedów w Prusach nikt nie niepokoił z wyjątkiem pewnego Michałka, syna chłopa pruskiego który u Szwedów najpierw służył jako żołnierz i kapral a później więziony był w klasztorze w Pelplinie. Zorganizował on po ucieczce duży oddział chłopski, który zaczął zdobywać na Szwedach pokaźne łupy. Ponieważ znał on bardzo dobrze wszystkie drogi i ścieżki leśne, wracał zawsze bezpiecznie do Tucholi, Chojnic lub Człuchowa. Patrolował ze swymi chłopami okolice, wyrządzając wiele szkód i uprowadzając wielu Szwedów. Pojawiał się zazwyczaj nagle tam, gdzie się go najmniej spodziewano, po czym natychmiast uchodził.”
Podczas „potopu” znacznym zniszczeniom uległa okolica miasta jak i sam zamek, w którym eksplodował magazyn prochu i amunicji.
Wielki pożar - kres dawnej Tucholi nastąpił 17 maja 1781 r. kiedy to Jan Filip Voigt podpalił zabudowania przykościelne w celu zdobycia zgromadzonych tam kosztowności. Spłonęła wówczas gotycka fara pw. Św. Bartłomieja i większa część zabudowy miasta. Planowano wówczas przeniesienie miasta do pobliskiej osady Rudzki Most (obecnie dzielnica miasta) lecz mieszkańcy postanowili pozostać na dawnym miejscu.
|
| |
|
|
| Myszka | Data: Sobota, 2013-03-09, 11:37 PM | Wiadomość # 4 |
|
Marszałek
Grupa: Administratorzy
Wiadomości: 204
Status: Offline
| Obiekty wpisane do ewidencji zabytków - Gmina Tuchola.
BIAŁA
1. Kapliczka, mur., 1856
2. Dom nr 2, drewn., 2 poł. XIX, przebud.
BIELSKA STRUGA
3. Dom nr 3, szach.-drewn, k. XIX
DĄBRÓWKA
4. Zespół Kościoła Fil. P.W. Św. Jana Niepomucena:
a. kościół, szach., 1768, remont. 1881dobud. wieży i remont. 1928
b. kaplica grobowa rodziny Janta-Połczyńskich, mur. ok. poł. XIX
5. Dwór, mur., 1 poł. XIX, rekonstr. l.80 XX.
FOJUTOWO
6. Dom nr 6, drewn., 2 poł XIX.
7. Dom nr 7, drewn., ok. 1880.
8. Akwedukt, mur., 1847-1848, remont. 1982.
9. Zespół Dworski
a. dwór, mur., ok. 1880, przebud. pocz. XX i l. 60 XX,
b. park krajobrazowy, 2 poł. XIX.
KLOCEK
10. Kapliczka, mur., k. XIX./
11. Dom nr 6, drewn., 2 poł. XIX, przebud.
12. Dom nr 7, drewn., 2 poł. XIX, przebud.
13. Dom nr 8, drewn., 2 poł. XIX, przebud.
14. Dom nr 9, drewn., 2 poł. XIX, przebud.
15. Dom nr 11, drewn., 2 poł. XIX, przebud.
LASEK
16. Dom nr 2, mur.-drewn., k. XIX
LEGBĄD
17. Dom nr 45, drewn., k. XIX
18. Dom nr 66, drewn., k. XIX
19. Dom nr 70, mur.-drewn., k. XIX
ŁOSINY
20. Szkoła, mur., pocz. XX
21. Dom nr 2, drewn.-szach., poł. XIX
22. Dom nr 10, drewn., k. XIX
MAŁA KOMORZA
23.Zespół Dworski:
a. dwór, mur., ok. poł. XIX, odbudowany po spaleniu 1972-1973
b. park krajobrazowy, 2 poł. XIX
MŁYN RACIĄSKI
24. Młyn, mur., 1913
NADOLNIK
25. Zespół Młyna:
a. młyn., szach., 2 poł. XIX
b. dom, ob. nr 1, mur., 2 poł. XIX
RACIĄŻ
26. Zespół Kościoła Par. P.W Świętej Trójcy
a. kościół., mur., 1862-1866, odbud. wieży 1975
b. mauzoleum rodziny Janta Połczyńskich, mur., XIX/XX
c. plebania, mur., 1858
ul. Kasztelańska
27. Dom nr 10, drewn. mur., 1 poł. XIX
ul. Krótka
28. Dom nr 2, drewn. mur., 1958
ul. Lipowa
29. Dom nr 2, drewn. mur., 1 poł. XIX
30. Dom nr 5, drewn., poł. XIX
ul. Plażowa
31. Dom nr 2, drewn. ,poł. XIX, przebud.
RZEPICZNA
32. Dom nr 5, drewn., pocz. XX
33. Dom nr 9, drewn., pocz. XX
34. Dom nr 18, drewn., 2 poł. XIX
35. Dom nr 19, drewn., 1 poł. XIX
36. Dom nr 22, drewn., ok. 1900
37. Dom nr 23, drewn.-szach., 1 poł. XIX
38. Dom nr 28, drewn., 2 poł. XIX
39. Dom nr 33, drewn., ok. poł. XIX, przebud.
40. Dom nr 40, drewn., 2 poł. XIX
41. Dom nr 46, drewn., 2 poł. XIX
42. Dom nr 51, drewn., 2 poł. XIX
SŁUPY
43. Dom nr 10, mur., 4 ćw. XIX
STOBNO
44. Dom nr 46, drewn., 2 poł. XIX
|
| |
|
|
| Myszka | Data: Sobota, 2013-03-09, 11:39 PM | Wiadomość # 5 |
|
Marszałek
Grupa: Administratorzy
Wiadomości: 204
Status: Offline
| UKŁAD URBANISTYCZNY, XIV-XIX.
45. KOŚCIÓŁ PAR. P.W. BOŻEGO CIAŁA, mur., 1935.
46. KOŚCIÓŁ EWANGELICKI, ob. rzym.-kat. par. p.w. św. Jakuba Apostoła, ul. Chojnicka, mur., 1837-1838, dobud. wieży od zach. 1885, remont, 1926, cz. zniszczenie górnej partii wieży 1939-1945, adaptowany na magazyn po 1945, rozbiórka wieży l. 70 XX, remont, z przeznaczeniem na cele sakralne od 1994.
47. PLEBANIA, Rynek nr 30, mur., k. XIX.
48. KAPLICZKA SZPITALNA, ul. Nowodworskiego nr 18, mur., 1902.
49. KAPLICZKA, ul. Chojnicka, mur., 2 poł. XIX.
50. KAPLICZKA, ul. Chojnicka, mur., 1889.
51. POZOSTAŁOŚCI MURÓW MIEJSKICH, mur., XIV, cz. rozebrane po 1781.
52. STAROSTWO, ob. UM Tuchola, pl. Zamkowy nr 1, mur., 1914.
53. SĄD, ul. Świecka nr 28, mur., pocz. XX, przebud.
54. PRUSKIE SEMINARIUM NAUCZYCIELSKIE, ob. Technikum Leśne, ul. Nowodworskiego, mur., 1875.
55. SZKOŁA, ul. Szkolna, mur., 1876.
56. ZESPÓŁ DWORCA KOLEJOWEGO:
a. dworzec, mur., 1883,
b. 2 domy pracownicze, ul. Stary Dworzec nr 1 i 9, mur., pocz. XX,
c. budynek gospodarczy, ul. Stary Dworzec nr 1, mur., pocz. XX.
57. POCZTA, ul. Świecka nr 25, mur., pocz. XX.
58. HOTEL, pl. Wolności nr 18, mur., pocz. XX.
ul. Chojnicka
59. DOM NR 11, mur., pocz. XX.
60. DOM NR 13, mur., pocz. XX.
61. DOM NR 15, mur., k. XIX.
62. DOM NR 16, mur., k. XIX.
63. DOM NR 17, mur., k. XIX.'
64. DOM NR 24, mur., ok. poł. XIX.
65. DOM NR 25, mur., k. XIX.
66. DOM NR 27, mur., k. XIX.
67. DOM NR 30, mur., ok. poł. XIX.
68. DOM NR 32, mur., pocz. XX.
69. DOM NR 34, mur., pocz. XX.
70. DOM NR 45, mur., ok. poł. XIX.
71. DOM NR 47, mur., pocz. XX.
72. DOM NR 48, szach., 2 poł. XIX.
73. DOM NR 51, mur., XIX/XX.
ul. Główna
74. DOM NR 1, drewn., 2 poł. XIX.
75. DOM NR 56, drewn., 1 poł. XIX, przebud.
ul. Murowa
76. DOM NR 12, mur., 2 poł. XIX.
ul. Nowodworskiego
77. DOM NR 2, mur, poł. XIX.
78. DOM NR 4, mur, pocz. XX.
79. DOM NR 10, mur., pocz. XX.
80. DOM NR 20, mur, 1913.
81. DOM NR 29, mur, 1913, przebud.
ul. Sępoleńska
82. DOM NR 2, mur., 2 ćw. XIX.
83. DOM NR 4, mur, l. 80 XVIII, przebud. 1 poł. i k. XIX.
84. DOM NR 6, mur., pocz. XX.
85. DOM NR 12, mur., 2 poł. XIX.
ul. Stara
86. DOM NR 1, drewn., 2 poł. XIX.
87. DOM NR 5, drewn., poł. XIX.
ul. Świecka
88. DOM NR 6, mur., k. XIX.
89. DOM NR 8, mur., k. XIX.
90. DOM NR 12, mur., k. XIX, przebud.
91. DOM NR 15, mur., pocz. XX.
92. DOM NR 27, mur., pocz. XX.
93. ZESPÓŁ DOMU NR 29,
a. dom, mur., ok. 1900,
b. budynek gospodarczy, ob. dom mieszkalny, mur., ok. 1900.
94. DOM NR 41, mur., pocz. XX.
95. DOM NR 51, mur., pocz. XX.
pl. Wolności
96. DOM NR 1, mur., pocz. XX.
97. DOM NR 2, mur., pocz. XX.
98. DOM NR 3, mur., k. XIX.
99. DOM NR 4, mur., k. XIX.
100. DOM NR 5, mur., XIX/XX.
101. DOM NR 6, mur., k. XIX.
102. DOM NR 9, mur., XIX/XX.
103. DOM NR 10, mur., k. XIX.
104. DOM NR 11, mur., k. XIX.
105. DOM NR 15, mur., pocz. XX.
106. DOM NR 17, mur., XIX/XX.
107. DOM NR 20, mur., k. XIX.
108. DOM NR 21, mur., k. XIX.
109. DOM NR 22, mur., k. XIX.
110. DOM NR 23, mur., k. XIX.
111. DOM NR 24, mur., ok. poł. XIX, przebud.
112. DOM NR 25, mur., ok. poł. XIX, przebud.
113. DOM NR 27/28, mur., ok. poł. XIX, przebud.
114. DOM NR 30, mur., k. XIX.
115. DOM NR 31, mur., k. XIX.
116. DOM NR 32, mur., ok. 1900.
pl. Zamkowy
117. DOM NR 4, mur., k. XIX.
118. DOM NR 11, mur., ok. poł. XIX.
119. ZESPÓŁ MŁYNA, ul. Bydgoska nr 9:
a. młyn, mur., 1912-1913,
b. dom, mur., XIX/XX.
120. ZESPÓŁ MŁYNA, ul. Chojnicka:
a. młyn, mur., 1918, spalony 1930, odbud. 1932,
b. dom młynarza, ob. nr 57, mur., pocz. XX.
121. MAGAZYN ZBOŻOWY, ul. Świecka, mur., pocz. XX.
WIELKA KOMORZA
122. Zespół Dworski:
a. dwór, mur., pocz. XX
b. stajnia, mur., 1853
c. obora, mur., 1906
d. spichlerz, mur., 1890
e. park, 4 ćw. XIX
WYSOKA
123. Zespół Dworski
a. dwór, OB. PDOS, mur., XVIII/XIX, rozbud. ok. 1870 i pocz. XX, restaur. l 80 XX
b. kaplica grobowa, mur., ok. 1870
c. pozostałości bramy, mur., ok. 1870
d. park, pocz. XX
|
| |
|
|
| Myszka | Data: Sobota, 2013-03-09, 11:42 PM | Wiadomość # 6 |
|
Marszałek
Grupa: Administratorzy
Wiadomości: 204
Status: Offline
| Rudzki Most 1939
Krwawa przemoc hitlerowskiego okupanta wobec tucholan osiągnęła największe rozmiary w początkach i pod koniec II wojny światowej. Według powojennych ustaleń na obszarze byłego powiatu tucholskiego zostało zarejestrowanych 46 miejsc męczeństwa i kaźni, w których zginęło 641 osób nie licząc dalszych, które zginęły i zostały pochowane w bliżej nie ustalonych miejscach.
Tucholę zajęto 2 września 1939 r. Od 24 października wystąpiły mordy masowe, zorganizowane. Jedną z najbardziej ponurych stała się krwawa tragedia, która rozegrała się w Rudzkim Moście, gdzie z rąk oprawców, szczególnie paramilitarnej organizacji „SELBSTSCHUTZ” zginęło kilkuset Polaków.
Dokładną liczbę trudno dzisiaj ustalić. Różne źródła podają jedynie przybliżone dane. Mordu dokonano w dniach 24,27 i 30 października oraz 2,6 i 10 listopada 1939r.
Po wojnie zdołano ustalić i odkryć 6 zbiorowych mogił. Jednak ustalenie dokładnej liczby zamordowanych na podstawie nie najlepiej zachowanych szczątków ofiar i być może nieznajomości lokalizacji wszystkich mogił było rzeczą niemożliwą.
Z protokołów ekshumacyjnych sporządzonych w 1946r. przez Sąd Grodzki w Tucholi pod kierunkiem prezesa sądu Alfonsa Ligmanna wynika, że ofiar było 227.
Ekshumacje rozpoczęto 6 listopada 1946r. W dniu 19 listopada 1946r. nastąpiła eksportacja zwłok na barkach tucholan z miejsca straceń w lesie w Rudzkim Moście na pl. Wolności w Tucholi. Stąd po nabożeństwie żałobnym - następnego dnia wyruszył kondukt żałobny liczący kilka tysięcy osób, celem złożenia szczątków pomordowanych w krypcie Mauzoleum zbudowanego w Tucholi u zbiegu ulic Świeckiej i Chopina.
Realizując pierwotną myśl społeczną, a także znacznej części rodzin pomordowanych, zbudowano siłami społecznymi monumentalny pomnik ku czci ofiar faszyzmu w miejscu ich straceń, w lesie w Rudzkim Moście. Autorami projektu są art. plastyk Grażyna Litwinionek -Martul i Stanisław Lejkowski.
Zbrodnię upamiętnia pomnik wieloczłonowy, obejmujący obok głównej bryły także liczne tablice. Z odlanymi w brązie nazwiskami zidentyfikowanych ofiar. Napis pomnikowy głosi:
W hołdzie Pomordowanym - Społeczeństwo
A na tablicy centralnej figurują słowa:
„W tym lesie 24, 27, 30 października oraz 2, 6 i 10 listopada 1939r. hitlerowcy dokonali masowego mordu Polaków, mieszkańców ziemi tucholskiej. W listopadzie 1946r. z 6 mogił zbiorowych ekshumowano 227 zwłoki, z których nie zidentyfikowano 9 zwłok.”
Napis na dominującym dotychczas obszarze zbrodni krzyża głosił:
„CZUWAJ”
Tutaj na miejscu przesiąkniętym
Krwią cichych bohaterów polskich,
Złożyła 6 Drużyna Harcerzy im. Stanisława
Żółkiewskiego przy Państw. Lic. Pedagogicznym
w Tucholi uroczyste przyrzeczenie harcerskie dnia
5.X.1946 r. o godz. 24.00
Cześć tym, którzy zginęli
Za wielką i świętą sprawę.
Przechodniu powiedz Polsce
Tu leżą Jej synowie!
Budowę pomnika przy Mauzoleum w Tucholi rozpoczęto po 1946r. Obecną szatę Pomnik-Mauzoleum otrzymał sukcesywnie w okresie do I połowy lat 50-tych w miarę realizowania projektu artysty rzeźbiarza Teodora Kuźmowicza.
Na Pomniku figuruję napis:
1.9.1939 9.5.1945
Najlepszym Synom
Ojczyzny
Staraniem tucholskiego oddziału ZBoWiD stanął przy szosie z Tucholi do Rudzkiego Mostu pamiątkowy głaz z napisem:
Ofiarom faszyzmu
1939-1945
|
| |
|
|
| Myszka | Data: Sobota, 2013-03-09, 11:44 PM | Wiadomość # 7 |
|
Marszałek
Grupa: Administratorzy
Wiadomości: 204
Status: Offline
| 
Bory Tucholskie - kraina o niepowtarzalnym pięknie krajobrazu, królestwo zielonych borów i lasów urzekających swą potęgą i majestatem nie tylko przyrodnika, błękitnych jezior i wartkich rzek. Bory Tucholskie obejmują obszar ponad 250 tys. ha powierzchni.
Ich współczesny obraz kształtował się ponad 10 tys. lat temu w czasie ostatniego na ziemiach Polski zlodowacenia zwanego bałtyckim. Wzdłuż czoła lodowca tworzyły się wówczas wały i pagórki moren czołowych, a na ich przedpolu wody, wypływające spod topniejących lodów, usypywały rozległe równiny piaszczyste zwane sandrami. Na tym piaszczystym, ubogim podłożu zachowały się zbiorowiska leśne Borów Tucholskich.
Jest to kraina o bardzo bogatej sieci wód powierzchniowych - rzek, strug i licznych jezior. Wszystkie cieki należą do dorzecza Wisły. Płynąc na południe lub południowy wschód ku pradolinie Wisły, odprowadzają swe wody dawnymi szlakami odpływu wód polodowcowych.
Jednak głównym bogactwem tej ziemi, stanowiącym o atrakcyjności tej krainy, są lasy. Działalność człowieka wprawdzie spowodowała w znacznym stopniu zmianę składu gatunkowego zbiorowisk leśnych, ale mimo to zachowały się tu prawie wszystkie zbiorowiska leśne występujące na Niżu Środkowoeuropejskim. Zdecydowanie przeważają - co prawda - lasy sosnowe, niemniej jednak występują również lasy liściaste: grądy, buczyny, łęgi i olsy, niekiedy w czystej naturalnej postaci.
Zharmonizowany zbiór ekosystemów - naturalna fizjocenoza - jest przyrodniczym krajobrazem Borów Tucholskich, którego piękno każdy odwiedzający ten region może podziwiać, a ekologiczny sens i ochronę tego krajobrazu rozumieją ludzie gospodarujący na tym terenie.
W leśnictwie Wierzchlas, ok. 30 km na południowy wschód od Tucholi znajduje się rezerwat Cisy Staropolskie im. Leona Wyczółkowskiego. Jest to największe skupisko cisów w Europie. W 1827 władze pruskie objęły ochroną cisy we Wierzchlesie - wspomniano uroczysko - Zeisbusch, stąd jest to najstarszy rezerwat przyrody na dzisiejszych ziemiach polskich. Szczególnego rozgłosu przysporzył cisom Leon Wyczółkowski malując tu w latach 1926-35 około stu obrazów. W malowniczym uroczysku przetrwało do dziś ok. 4 tys. cisów. Wiek i grubość cisów są różne, największy, a może i najstarszy, nazwany cisem Chrobrego ma w obwodzie 250 cm.
Tuchola - stolica Borów Tucholskich, to ponad 14 tys. miasto jest jednym najstarszym na Pomorzu. Około 980 roku, najprawdopodobniej z rozkazu Mieszka I na terenie Tucholi powstało pierwsze zwarte siedlisko. Pierwsza pisana wzmianka pochodzi z 1287 roku, kiedy to arcybiskup gnieźnieński Jakub Świnka dokonał konsekracji miejscowego kościoła. Krzyżacy wybudowali tutaj ceglany zamek - siedzibę komturii, a w 1346 roku Wielki Mistrz Henryk Dusemer nadał Tucholi prawa miejskie.
Jako miasto Tuchola może się poszczycić ponad VII wiekową ciągłością tradycji lokalnego ośrodka administracyjnego. Tuchola to miasto o ponad siedmiowiekowej udokumentowanej historii, które dało swą nazwę rozległemu kompleksowi leśnemu - Bory Tucholskie. Leży w północno - zachodniej części Województwa Kujawsko - Pomorskiego. W swojej historii Tuchola była i jest obecnie ośrodkiem gospodarczym i administracyjnym dla Gminy Tuchola i okolicznych gmin, które od 1999r. wchodzą w skład Powiatu Tucholskiego. Tuchola otoczona lasami, z malowniczą rzeką Brdą i okolicznymi jeziorami predestynowana jest do organizacji wypoczynku i uprawiania różnych form turystyki, chociaż to nie jedyne walory naszego miasta.
Bardzo atrakcyjnymi miejscowościami na terenie Gminy Tuchola, skupiającymi lokalną turystykę i wypoczynek są Legbąd i Raciąż. Każda z nich ma swój odmienny charakter, na który składają się walory krajobrazowe jak i przyrodnicze.
Legbąd - wieś sołecka położona wśród lasów w północnej części Gminy Tuchola. Niewątpliwą atrakcja tej miejscowości jest system Wielkiego Kanału Brdy wraz z licznymi odnogami. Najbardziej znanym i atrakcyjnym miejscem jest akwedukt w Fojutowie, gdzie wody kanału przepływają ponad wodami Czerskiej Strugi poprzez XIX wieczną konstrukcję wybudowaną na wzór rzymskich budowli tego typu. W miejscowości Barłogi położonej 3 km. od Legbąda Wielki Kanał Brdy rozdziela się na mniejsze odnogi przechodząc w Mały Kanał Brdy. Dodatkowo cały system mniejszych kanałów i rowów nawadnia okoliczne łąki, tworząc unikalny system irygacyjny. Wody kanału znajdują swoja kulminację w miejscowości Zielonka, gdzie znajduje się elektrownia wodna. Okolice Legbąda to także przepiękne, zasobne w runo lasy oraz srebrzyste jeziora zachęcające wędkarzy do uprawiania swojego hobby w idealnej ciszy. Warto tutaj wymienić takie jeziora, jak: Biała, Sztuczne czy Krasne. Przy jeziorze Krasne jest urządzane duże kąpielisko. W malowniczych miejscowościach zachowały się liczne drewniane chałupy (Rzepiczna, Biała, Klocek). Do Legbąda jak i okolicznych miejscowości istnieje dogodny dojazd drogowy, a wszystkie atrakcje turystyczne jak i szlaki są oznakowane. W bliskiej okolicy liczne kwatery agroturystyczne.
Raciąż - jedna z najstarszych miejscowości w regionie o dużym znaczeniu lokalnym, obecnie największa wieś sołecka w Gminie Tuchola o rosnącym charakterze letniskowym. Jej początki łącza się z kasztelanią, która należała do książąt pomorskich po XIII wiek. Obecnie relikty grodziska Raciąż znajdują się na wyspie jeziora Śpierewnik, oddalonego od współczesnej miejscowości o 4 km. W celu przybliżenia wspaniałej regionalnej historii urządzono szlak pieszo-rowerowy „KASZTELANIA” prowadzący z Raciąża przez Raciąski Młyn, gościniec grodziska Raciąż do Wysokiej. Raciąż jest malowniczo położony na skraju Borów Tucholskich w północno - zachodniej części gminy. W bezpośredniej bliskości wsi znajdują się trzy jeziora o nazwach: Raciąskie, Rudnica i Przylonek. Duże rynnowe jezioro znajduje się także w miejscowości Stobno, przy trasie Tuchola - Raciąż. Ale nie tylko akweny wodne stanowią o atrakcyjności tego terenu. Urozmaicona rzeźba terenu zachęca do wycieczek pieszych i rowerowych, tak po lasach jak i otwartych terenach. W najbliższej okolicy można zobaczyć wiele ciekawych architektonicznie zespołów pałacowych (Wysoka, Mała Komorza), czy reliktów drewnianej zabudowy z prawdziwa perłą budownictwa, kościółkiem w Dąbrówce.
W Raciążu, jak i najbliższej okolicy istnieje kilka dużych ośrodków wczasowych oraz kwater agroturystycznych, gwarantujących komfortowe warunki wypoczynku.
|
| |
|
|
| Myszka | Data: Sobota, 2013-03-09, 11:45 PM | Wiadomość # 8 |
|
Marszałek
Grupa: Administratorzy
Wiadomości: 204
Status: Offline
| 
Gmina Tuchola położona jest na skraju Borów Tucholskich, w północno-zachodniej części województwa kujawsko-pomorskiego, jest jedną z sześciu gmin tworzących powiat tucholski. Geograficznie gmina znajduje się na terenie Pomorza.
Powierzchnia gminy wynosi 23943 ha (239,4 km2), w tym miasto 1741 ha (17,4 km2). Z ogólnej powierzchni użytki rolne stanowią 43,95%, lasy i grunty leśne 45,00%, pozostałe grunty - 11,05%. W skład gminy Tuchola wchodzi 9 sołectw (Mały Mędromierz, Bladowo, Raciąż, Stobno, Kiełpin, Mała Komorza, Klocek, Rzepiczna, Legbąd) oraz miasto Tuchola.
|
| |
|
|
| Myszka | Data: Sobota, 2013-03-09, 11:46 PM | Wiadomość # 9 |
|
Marszałek
Grupa: Administratorzy
Wiadomości: 204
Status: Offline
| Nasze symbole:
Herb miasta – Patronką Tucholi jest św. Małgorzata, która widniała od najdawniejszych czasów na wszystkich pieczęciach miejskich. Jak głosi legenda miała ona uchronić miasto i mieszkańców podczas oblężenia Tucholi, kiedy to ukazała się obrońcom nakazując rzucać we wrogów chlebem. Najeźdźcy przekonani o sile mieszkańców i ogromnych zapasach broniącej się ludności odstąpili od oblężenia.
Św. Małgorzata przedstawiana jest w koronie z aureolą. W lewej ręce trzyma krzyż, a w prawej gołębia. W dawnych czasach w zależności od wizerunku w jednej ręce trzymała krzyż a w drugiej gołębia. Na pieczęciach miejskich przedstawiana była także jako postać depcząca smoka.
Flaga miasta– Flaga nawiązuje swym charakterem i kolorystyką do herbu. Na jej kompozycję składają się dwa elementy: białe pole przedzielone niebieskim krzyżem.
Hejnał miasta - Hejnał Tucholi codziennie o godzinie 12.00 odgrywany jest z wieży dawnego magistratu przy Placu Wolności (rynek starego miasta). Autorem hejnału jest Zbigniew Sampławski.
|
| |
|
|
| Myszka | Data: Sobota, 2013-03-09, 11:49 PM | Wiadomość # 10 |
|
Marszałek
Grupa: Administratorzy
Wiadomości: 204
Status: Offline
| Św. Małgorzata - historia patronki
Św. Małgorzata Patronką Tucholi
Od niepamiętnych czasów Patronką Tucholi jest św. Małgorzata a Antiochii Pizydyjskiej, którą wspominamy w kalendarzu liturgicznym 20 lipca. W średniowieczu należała ona do znanych i popularnych świętych. Jej kult rozpowszechnili zapewne Krzyżowcy, widząc, jak wielkiej czci doznawała w Małej Azji i na całym Wschodzie. Ikonografia zwykła przedstawiać św. Małgorzatę ze smokiem i krzyżem w ręku, którego znakiem miała odpędzać szatana. Pochodziła ze szlachetnej rodziny, dlatego przedstawiać się ją zwykło, podobnie jak. św. Barbarę i św. Katarzynę (męczennice), z koroną na głowie, chociaż nigdy nie była królową.
Według podania św. Małgorzata miała być córka pogańskiego kapłana. Po przedwczesnej śmierci matki została oddana pod opiekę piastunce, która była chrześcijanką. Ta ją doprowadziła do poznania Ewangelii i do chrztu św. To samo podanie głosi, że Małgorzata była bardzo piękna i bogata. Zakochać się w niej miał namiestnik rzymski, który chciał pojąć ją za żonę. Ta jednak stanowczo mu odmówiła, twierdząc, że ma już oblubieńca - Jezusa Chrystusa. Namiestnik kazał aresztować Małgorzatę i usiłował skłonić ją do odstępstwa obietnicami i groźbami. Kiedy te zawiodły, nakazał zastosować wobec Małgorzaty wyszukane tortury, by nimi załamać dziewicę. Szarpano jej ciało hakami i palono ogniem. Następnie wrzucono ją do więzienia, grożąc jej jeszcze większymi mękami. Wtedy też miał się jej ukazać szatan w postaci smoka i ją zaatakować. Odpędziła go jednak znakiem krzyża. Kiedy nadal obstawała przy wierze chrześcijańskiej, została ścięta. Poniosła śmierć męczeńską za wiarę w Antiochnii Pizydyjskiej (Mała Azja) 20 lipca 303 (305) r.; były to czasy prześladowania chrześcijan za panowania cesarza Dioklecjana (284-305).
Ku czci św. Małgorzaty, męczennicy, wystawiono w Polsce ponad. 70 kościołów. Jej ołtarzy i obrazów jest znacznie więcej. Wizerunek, św. Małgorzaty figuruje w herbach wielu polskich miast, jak: Nowy Sącz, Ożarów, Przysucha, Szczekocin, Sawin, Tomaszów Mazowiecki, Tuchola i Golub-Dobrzyń. Na przykład w herbie Nowego Sącza postać św. Małgorzaty jest przedstawiona w białej sukni i czerwonym płaszczu na tle błękitnym, ze złotą koroną i aureolą depczącą zielonego smoka i trzymającą w prawej ręce zloty krzyż z białą chorągiewką, a w lewej - zieloną palmę.
W Tucholi tego herbu używano od XIV do XIX w., a także obecnie od 1992 r. Natomiast na pieczęci używanej przed 1929 r., jaka zachowała się w parafii Bożego Ciała, św. Małgorzata przedstawiona jest z aureolą i koroną na głowie, trzymającą w prawej ręce krzyż, w lewej łańcuch, którym przytrzymuje smoka, którego depcze.
W otoku jest napis w języku niemieckim: „VOLKSVEREIN f. d. k. DEUTSCHLAND TUCHEL” (VOLKSVERIN fur die KATHOLIKEN DEUTSCHLANDS – TUCHEL), co znaczy: Stowarzyszenie Ludowe dla Katolików Niemieckich — Tuchola. Niemiecki napis świadczy o tym, stempel pochodzi z czasów zaboru pruskiego. Herb miasta Tucholi przedstawia św. Małgorzatę w polu błękitnym w białej szacie, ze złotym, krzyżem w prawej dłoni, depczącej zielonego smoka, Święta, jako patronka miasta Tucholi, figuruje na pieczęci miejskiej, pochodzącej z XIV w.
Opowiadania i legendy :
„Pielgrzym" z 31 sierpnia 1871 r. (Pelplin) w ten oto sposób uzasadnia fakt wyboru św. Małgorzaty na patronkę Tucholi: powodem, że właśnie św. Małgorzatę miasto obrało sobie za patronkę, było następujące zdarzenie: podczas długiego oblężenia Tucholi (nieprzyjaciel jest nieznajomy), gdy już wszyscy powątpiewali o wybawieniu, wedle podania., jednej nocy św. Małgorzata ukazała się mieszkańcom na murze obronnym zwiastując im, że zostaną uwolnieni od zaciętych nieprzyjaciół, jeżeli z reszty mąki upieką, chleb i tym chlebem na nieprzyjaciół ciskać będą. Mieszkańcy usłuchali zbawiennej rady, a nieprzyjaciel niebawem opuścił miasto mniemając, że jest rzeczą niepodobną zdobyć miasto, które tyle jeszcze posiada żywności, że może chlebem ciskać na oblegających.
W podobnym stylu to opowiadanie zostało umieszczone w „Niwie Pomorskiej", w dodatku literackim i oświatowym do „Dziennika Pomorskiego" z 12.09.1926 (Chojnice) pt, Uzasadnić pochodzenie herbu miasta Tucholi: „Działo się to w nie pamiętnych dla nas czasach, kiedy pewnego razu wrogowie oblegali to miasto. Położenie jego mieszkańców, aczkolwiek miasto otoczone było silnymi murami, wysokimi wałami i głębokimi groblami, a obywatele tucholscy mężnie się bronili, było bardzo ciężkie. Wrogowie nacierali ze wszystkich stron, a liczba ich zanadto przewyższała liczbę mężnych obrońców, których siły już się wyczerpywały. A w tym samym stopniu upadał u oblężonych duch, zwłaszcza że w oblężonym mieście brakło żywności. Wielu też już z powodu głodu i chorób zmarło i dzielni obrońcy ze zgrozą wyczekiwali niedługiej już chwili, gdy się będą musieli na łaskę lub niełaskę wrogów poddać. O smutnym położeniu oblężonych wiedzieli także wrogowie. Przygotowywali się już do ostatniego szturmu. Tymczasem, w przeddzień tego szturmu wśród ciemnej, burzliwej nocy ukazała się tucholanom w blaskach niebieskiej światłości św. Małgorzata. W lewej ręce miała gołąbka - symbol niewinności, a krzyż - symbol wiary - w prawej. Pokrzepiła upadających na duchu mieszczan, a następnie udzieliła im dobrej i skutecznej rady. Radziła im by w dniu następnym zabrali się do wypieku chleba w takiej ilości, w jakiej to jeszcze jest możliwe. A skoro w dniu następnym "wróg ich zaatakuje, wtedy mieli w niego rzucać chlebem. W największym pośpiechu wykonano zalecenie św. Małgorzaty. Obrońcy nabrali otuchy i wiary, i ze spokojem oczekiwali spodziewanego natarcia ze strony wrogów. Jakież było zdziwienie tychże wrogów, gdy ich wygłodniali, jak sądzili, tucholanie zamiast kamieniami rzucać zaczęli ciepłym i świeżym chlebem. Nadzieje, które pokładali w wycieńczeniu i wy głodnieniu miasta, pierzchły, albowiem widać było, że nadzieje te są złudne, jeżeli obrońcy rozporządzali, mimo długiego oblężenia, jeszcze taką ilością chleba, ze go nawet jako pocisków użyć mogli. Zwątpili zatem w rychłe zdobycie miasta i następnego dnia odeszli. Wdzięczni zaś za tę pomoc i radę skuteczną obywatele miasta Tucholi postanowili, zarazem na pamiątkę tego cudownego ocalenia, obraz św. Małgorzaty uznać odtąd jako herb i zarazem czcić ją jako patronkę miasta. Po upływie stuleci przy odkopywaniu pewnej dawno zasypanej studni w Jastrowie znaleziono też dobrze jeszcze zachowaną pieczęć z wizerunkiem św. Małgorzaty, trzymającej w lewej ręce gołąbka a w prawej krzyż”.
Echa wydarzeń z czasów potopu szwedzkiego przetrwały przez stulecia w tradycji ustnej tucholan. Szczególnie znana jest następująca legenda o herbie miasta Tucholi: „Kiedy wojska szwedzkie podeszły pod mury Tucholi, mieszkańcy miasta dzielnie stanęli w obronie swego grodu, odpierając bohatersko atak za atakiem. Szwedzi widząc, że nie wezmą miasta siłą, postanowili zdobyć je głodem. Otoczyli więc miasto zwartą szarżą, pilnie strzegąc, aby nie dostarczano żywności jego mieszkańcom. Mijały długie tygodnie, a Szwedzi cierpliwie czekali, nie odstępując miasta. Załoga Tucholi widząc, ze resztki żywności są już na wyczerpaniu, zaczęła upadać na ciuchu. Wówczas jeden z rajców miasta opowiedział mieszkańcom oblężonego grodu, jaki sen miał ubiegłej nocy. Otóż przyśniła mu się św. Małgorzata,, która taką ciała rade: „Nie oddawajcie grodu Szwedom. Z, resztki mąki, jaka pozostała na dnie naszych skrzyń, wypieczcie chleb i klika bochenków wyrzućcie za mury miasta, A ostatniego świniaka jaki wam pozostał, przeprowadźcie na sznurku wewnątrz murów starając się, aby zwierzę kwiczało jak najdonośniej”.
Dziwny wydal się ten sen mieszkańcom Tucholi, ale spełniono co rychłej nakaz św. Małgorzaty. Chleb, upieczony nocą z resztek mąki, wyrzucano do fosy, świniak, któremu nie szczędzono razów, kwiczał donośnie tak długo, póki nie obszedł murów grodu naokoło. Wówczas Szwedzi zwątpili w możliwość szybkiego zdobycia twierdzy, bo mówili: „jeśli oni maja tyle chleba, iż wyrzucają go za mury oraz tyle mięsa, ze kwik zarzynanych świń słychać ze wszystkich stron miasta to szkoda tracić czas. Głód nieprędko podda nam Tucholę. Tej samej jeszcze nocy cichaczem odstąpili, od miasta. Mieszkańcy Tucholi, wdzięczni za uratowanie miasta przed Szwedami, uznali św. Małgorzatę, patronką swego grodu, nie tylko wystawiając jej w mieście kapliczkę, ale umieszczając jej wizerunek w herbie miasta.
Zgodnie z powyższymi opowiadaniami i legendami na temat św. Małgorzaty, która w sposób cudowny przyczyniła się do ocalenia Tucholi w różnych okresach przed wieloma wrogami, mieszkańcy Tucholi postanowili uznać obraz św. Małgorzaty nie tylko jako swój herb, ale zarazem uznać ją za patronkę miasta. Z kroniki o św. Małgorzacie możemy się dowiedzieć, że w związku ze zniszczeniem pomnika dokonanym przez okupanta, także w ramach programu obchodów 700-lecia istnienia miasta Tucholi, przypadającego na 1987 r., postanowiono pomnik ten odbudować siłami społecznymi. Inicjatywę odbudowania pomnika zgłosił 8 września 1987 r, tucholski działacz społeczny, mistrz cukierniczy Tadeusz Zakryś. Pomnik został usytuowany mniej więcej w tym miejscu, gdzie stał poprzedni pomnik św. Małgorzaty, postawiony w 1920 i zburzony w 1939 r. przez hitlerowców. Projektowania pomnika podjął się mgr inz. arch. Jan Sabiniarz z Chojnic. Natomiast wykonawcą figury św. Małgorzaty został Bolesław Stefanowski z miejscowości Karczemki k, Chwaszczyna. Dnia 5 sierpnia. 1988 r. odbyła się uroczystość wmurowania aktu erekcyjnego w fundamenty pomnika oraz poświęcenia fundamentów. Odsłonięcia i poświęcenia tego pomnika 4 września 1988 r. dokona! ówczesny sufragan diecezji chełmińskiej, bp Jan Bernard Szlaga (obecnie Biskup Diecezjalny Pelpliński). Dnia 21 lipca 1989 r. odbyło się w Urzędzie Miasta i Gminy zebranie Komitetu Budowy Pomnika w celu przekazania pomnika społeczeństwu.
|
| |
|
|
| Myszka | Data: Sobota, 2013-03-09, 11:52 PM | Wiadomość # 11 |
|
Marszałek
Grupa: Administratorzy
Wiadomości: 204
Status: Offline
| MIASTA PARTNERSKIE :
POLSKA
KUDOWA-ZDRÓJ
Współpraca z Gminą Kudowa-Zdrój rozpoczęła się w 2009 roku i polegała na wymianie grup młodzieży szkolnej w okresie wakacyjnym. Formalnym przypieczętowaniem tych kontaktów było podpisanie 5 czerwca 2012 r. w Urzędzie Miejskim w Tucholi umowy o współpracy partnerskiej w takich dziedzinach, jak: turystyka, kultura, edukacja, kultura fizyczna, promocja i przedsiębiorczość. Dla upamiętnienia partnerstwa obu gmin w sali sesyjnej Urzędu Miejskiego w Tucholi zawieszono tablicę z herbem Kudowy-Zdroju. To pierwsza polska partnerska gmina Tucholi.
Kudowa-Zdrój to jedno z najpiękniejszych uzdrowisk polskich, położone w południowo-zachodniej części Ziemi Kłodzkiej, na wysokości 388 – 700 m n.p.m. Miasto leży w płaskiej kotlinie o długości 9 km i szerokości 6 km, która z trzech stron otoczona jest górami: Stołowymi, Wzgórzami Lewińskimi oraz wzgórzami należącymi do Gór Orlickich. Przez miasto przebiega międzynarodowa droga E 67 Wrocław – Praga. W bezpośrednim sąsiedztwie miasta funkcjonuje jedno z największych granicznych przejść drogowych między Polską a Republiką Czeską: Kudowa Zdrój–Nachod.
Kudowa–Zdrój należy do najstarszych uzdrowisk w Polsce i Europie. Miejscowość ta po raz pierwszy wzmiankowana jest w roku 1477 w dokumencie Henryka Starszego, syna króla czeskiego, Jerzego z Podiebradu. Początkowa nazwa wioski brzmiała Lipolitov. W połowie XVI wieku nazwa uległa zmianie na Chudoba, później Kudoba i od 1945 roku na Kudowa–Zdrój.
NIEMCY
LUBTHEEN
Zjednoczenie Niemiec i reforma samorządu terytorialnego w Polsce spowodowały narodziny inicjatyw związanych z zawieraniem umów partnerskich pomiędzy gminami. I tak dotychczasowe kontakty z Hagenow, na początku nieformalnie przerodziły się w nawiązanie kontaktów z niedalekim (od Hagenow) Lubtheen. Po obustronnych wizytach delegacji, z woli Rady Miejskiej Tuchola wyrażonej w uchwale z 6 maja 1993r. o nawiązaniu współpracy z gminami niemieckimi, w czerwcu 1993r. nastąpiło zawarcie umowy oficjalnej z tym miastem. W umowie czytamy m.in. ”...połączone wieloletnimi przyjaznymi stosunkami, deklarują wzajemne partnerstwo. Oba miasta jednoczy nadzieja popierania zainteresowań kulturalnych i gospodarczych oraz ożywienia związków ponadgranicznych...”. Charakter partnerstwa z miastem Luabtheen w zasadzie jest podobny do tego, który łączył nas do tej pory z Hagenow. Przez ponad dziesięcioletni okres współpracy kilkakrotnie następowała też wymiana przedstawicieli obu samorządów. Ściśle ze sobą współpracują kluby sportowe - Tucholanka i Concordia, kilkakrotnie gościł w Lubtheen zespół dziecięcy „Tuchliki” oraz orkiestra dęta Zespołu Szkół Leśnych i Agrotechnicznych, uświetniając swoimi występami tamtejsze uroczystości gminne, zawiązały się przyjazne kontakty pomiędzy strażakami ochotnikami a także młodzieżą szkolną na bazie Zespołu Szkół Licealnych i Technicznych i tamtejszej szkoły zawodowej.
OLCHING
Nieco odmienny charakter ma partnerstwo z Gminą Olching, położoną w Bawarii. Bawarczycy przywiązujący bardzo dużą uwagę do tradycji, zwyczajów i kultury. Już po pierwszym pobycie w Tucholi w 1989r. zauroczyli się miastem i jego okolicami oraz naszym życiem kulturalnym. Z podziwem przyjęli artystyczną działalność naszych hafciarek, zwłaszcza hafty w kolorach złota i bursztynu. Nadmienić należy, że w nawiązaniu kontaktów z Gminą Olching duży udział miał Polak zamieszkały w Olching - Rajmund Bruszyński (dzisiaj już nieżyjący) i jego małżonka – oboje działacze Towarzystwa Niemiecko-Polskiego w Monachium. Zawiązanie oficjalnego partnerstwa z Gminą Olching nastąpiło 17 kwietnia 1994r. Nasze miasta dzieli 1 tys. km. Nie jest to jednak przeszkoda. Systematycznie ze sobą współpracują towarzystwa kulturalne i regionalno-folklorysyczne. Do tradycji należą wspólne plenery malarskie - zamiennie każdego roku w Olching i w Tucholi. Nasze zespoły artystyczne i muzyczne miały możliwość występować w Olching podczas tamtejszych uroczystości, z kolei zespoły regionalno-folklorystyczne kilkakrotnie uświetniały program naszego regionalnego święta - Dni Borów Tucholskich. Swoich przyjaciół w Olching mają hafciarki, kluby seniora, strażacy. Tamtejsi skauci też poznali walory naszego regionu obozując przez 3 tygodnie w Świcie. Wszystko to daje obu stronom wiele możliwości poznawania problemów obu gmin, sposobów ich rozwiązywania i podpatrywania. Podkreślić należy, że dotychczasowa współpraca w dużej mierze współfinansowana była ze środków Komisji Europejskiej w Brukseli. W obu miastach przykłada się też uwagę do zaznaczania i upamiętniania naszego partnerstwa, m.in. w Olching jest ulica Tucholska. My z kolei na sali obrad Rady Miejskiej oraz na rogatkach miasta umieściliśmy herby miast partnerskich.
|
| |
|
|
| Myszka | Data: Sobota, 2013-03-09, 11:53 PM | Wiadomość # 12 |
|
Marszałek
Grupa: Administratorzy
Wiadomości: 204
Status: Offline
| Kultura
Obszar Borów Tucholskich jest zamieszkały przez ludność zwaną ogólnie Borowiakami, o korzeniach kulturowych kaszubskich, która w ciągu wieków uległa polonizacji językowej i kulturowej poprzez wpływy z Wielkopolski i Mazowsza. Ludność dzieli się na Boraków (jeszcze kaszubiących) i Borowiaków Tucholskich (nie kaszubiących) mówiących gwarą borowiacką.
|
| |
|
|
| Myszka | Data: Sobota, 2013-03-09, 11:54 PM | Wiadomość # 13 |
|
Marszałek
Grupa: Administratorzy
Wiadomości: 204
Status: Offline
| BORY TUCHOLSKIE
Bory Tucholskie - kraina o niepowtarzalnym pięknie krajobrazu, królestwo zielonych borów i lasów urzekających swą potęgą i majestatem nie tylko przyrodnika, błękitnych jezior i wartkich rzek. Bory Tucholskie obejmują obszar ponad 250 tys. ha powierzchni.
|
| |
|
|
| Myszka | Data: Sobota, 2013-03-09, 11:56 PM | Wiadomość # 14 |
|
Marszałek
Grupa: Administratorzy
Wiadomości: 204
Status: Offline
| DNI BORÓW TUCHOLSKICH
DNI BORÓW TUCHOLSKICH są jedną z największych imprez organizowanych na Pomorzu. Jest to święto regionu ściśle od wieków związanego z Borami Tucholskimi - jednym z największych kompleksów leśnych w Polsce. Celem Dni Borów Tucholskich jest w głównej mierze pokazanie wspaniałej kultury regionu i jego przebogatych form tradycji kultywowanych przez różne rzemiosła związane z lasem i jego otoczeniem.
Dni Borów Tucholskich swą renomą i charakterem wykraczają daleko poza granice kraju ściągając na takie imprezy jak Międzynarodowy Festiwal Muzyki Myśliwskiej i Wieżowej, Wystawę Psów Ras Myśliwskich, Niezwykły Region: Dzień Folkloru Borowiackiego, Wystawę Pojazdów Zabytkowych czy Międzynarodowy Bieg Uliczny „Mila Hydrotoru” wielu gości z Polski i ze świata. Dni Borów Tucholskich to szczególna impreza dla licznie odwiedzających w sezonie letnim Bory Tucholskie turystów.
Po raz pierwszy DNI BORÓW TUCHOLSKICH zorganizowano w przededniu wybuchu II wojny - pod nazwą: Tydzień Borów Tucholskich. Impreza trwała od 13 do 20 sierpnia 1939 r. i miała charakter patriotyczny. Ponownie do obchodów Dni Borów Tucholskich powrócono po 21 latach w 1961 r. w dniach od 22 do 27 lipca. Wówczas nadano imprezie charakter festynu społeczno - kulturalnego.
Główne hasło Dni Borów Tucholskich brzmi: „Przyjeżdżajcie! Las Was powita, a ludzie ugoszczą!”
Program DBT ulegał modyfikacjom jednak cele pozostają bez zmian tj. pokazanie dorobku i piękna miasta i regionu, aktywizacja środowiska oraz zapewnienia turystom i mieszkańcom rozrywki i wypoczynku. DBT zawsze objęte są patronatem honorowym znamienitych osób i instytucji.
W celu organizacji DBT powoływany jest Komitet Organizacyjny, a jego skład w każdym roku jest inny. Zawsze jednak wchodzą w jego skład osoby odpowiedzialne za poszczególne imprezy.
Poszczególne imprezy w zależności od swojego charakteru gromadzą setki a nawet kilka tysięcy widzów, np. kończący DBT koncert znanej gwiazdy estrady.
W 2012 roku odbyła się już 53. edycja Dni Borów Tucholskich!
|
| |
|
|
| Myszka | Data: Niedziela, 2013-03-10, 0:20 AM | Wiadomość # 15 |
|
Marszałek
Grupa: Administratorzy
Wiadomości: 204
Status: Offline
| GMINA I POWIATY :
Gmina Tuchola
Sołectwa - Bladowo • Kiełpin • Klocek • Legbąd • Mała Komorza • Mały Mędromierz • Raciąż • Rzepiczna • Stobno
Miejscowości niesołeckie - Barłogi • Biała • Białowieża • Bielska Struga • Bladowo-Wybudowanie • Borki • Brody • Dziekcz • Dąbrówka • Fojutowo • Huby • Jaty • Jesionowo • Kiełpin-Wymysłowo • Końskie Błota • Koślinka • Lasek • Lipce • Lubierzyn • Łosiny • Mrowiniec • Na Polach • Nad Bladówkiem • Nad Brdą • Nad Kanałem • Nadolna Karczma • Nadolnik • Niwki • Nowa Tuchola • Ostrów • Parcele Legbądzkie • Pod Komorzą • Pod Lasem • Raciąski Młyn • Raciąż-Piaski • Radonek • Słupy • Stegny • Szosa Bydgoska • Szosa Sępoleńska • Tajwan • Trzcionek • Wielka Komorza • Wiśniówka • Woziwoda • Wybudowanie Raciąskie • Wysocki Młyn • Wysoka • Wysoka Wieś • Za Jeziorem • Zielona Łąka • Zielonka
Osiedla na obszarze miejskim Tucholi - Koślinka • Miejski Rów • Międzylesie • Piszczek • Plaskosz • Rudzki Most
Powiat tucholski
Miasta - Tuchola
Gminy (miejsko-wiejskie) - Tuchola
Gminy wiejskie - Cekcyn • Gostycyn • Kęsowo • Lubiewo • Śliwice
Powiat tucholski (1919-1975)
Przynależność wojewódzka - woj. pomorskie (II RP) (1919-39) • woj. pomorskie (1945-50) • woj. bydgoskie (1950-75)
Miasta (1919-75) - Tuchola
Gminy wiejskie zbiorowe (1934-54 i 1973-75) - Bysław (do 1954) • Cekcyn • Gostycyn • Kęsowo • Legbąd (do 1954) • Lubiewo (od 1973) • Raciąż (do 1954) • Śliwice •
Miasta województwa kujawsko-pomorskiego
Miasta na prawach powiatu - Bydgoszcz • Grudziądz • Toruń • Włocławek
Miasta powiatowe - Aleksandrów Kujawski • Brodnica • Chełmno • Golub-Dobrzyń • Inowrocław • Lipno • Mogilno • Nakło nad Notecią • Radziejów • Rypin • Sępólno Krajeńskie • Tuchola • Wąbrzeźno • Świecie • Żnin
Miasta gminne do 8 tys. mieszkańców - Barcin • Brześć Kujawski • Chodecz • Dobrzyń nad Wisłą • Gniewkowo • Górzno • Izbica Kujawska • Jabłonowo Pomorskie • Janowiec Wielkopolski • Kamień Krajeński • Kcynia • Kowal • Kowalewo Pomorskie • Lubień Kujawski • Lubraniec • Łabiszyn • Łasin • Mrocza • Nieszawa • Nowe • Pakość • Piotrków Kujawski • Radzyń Chełmiński • Skępe • Strzelno • Więcbork
Miasta gminne powyżej 8 tys. mieszkańców - Chełmża • Ciechocinek • Janikowo • Koronowo • Kruszwica • Solec Kujawski • Szubin
|
| |
|
|
|
|
|
